Dla przybywających z Europy Korfu jest bramą wjazdową do Grecji. Wymieniana już przez Homera w „Odyseji", okres największego rozkwitu przeżywała od 734 r. p.n.e., kiedy przybywali tutaj pierwsi kolonizatorzy -Koryntianie. W następnych stuleciach Korfu podzieliło losy reszty Wysp Jońskich. Okres najświetniejszego rozwoju przypadł na czasy weneckiej okupacji, gdy wyspa szczyciła się ogromną biblioteką z unikalnymi manuskryptami i książkami, szkołą sztuk pięknych, teatrem lirycznym i instytucjami naukowymi.

Miasto Kortu, weneckie w swym charakterze, posiada niezliczone pomniki, datujące się od wieku XV do schyłku XVIII. Brytyjską obecność na wyspie przypominają liczne pomniki, centralny skwer, esplanada i Pałac Regencji z kolumnadą. Wysokie budynki z arkadami, pochodzące z czasów francuskiej dominacji tworzą efektowny układ architektoniczny. Ciekawa jest również, pochodząca z XVI wieku, katedra św. Spirydiona, patrona Korfu. Podczas świąt religijnych jego szczątki niesione są ulicami w srebrnej szkatule.

Celem niedalekich wycieczek poza miasto mogą być: Mandouki, Garitza, Mon Repos i Pontikonissi, gdzie po katastrofie morskiej wylądował mityczny Ulisses. Obecnie kasyno mieści się w Pałacu Achilleion wybudowanym przez austriacką cesarzową Elżbietę. Z brzegu Korfu widoczna jest mała wysepka Wlacherna, ze stojącym w kępie cyprysów bizantyjskim klasztorem. Nad pięknym widokiem zatoki góruje Kanoni.
Od niemal wieku Korfu znana jest jako atrakcyjny kurort. Wiele tamtejszych rozrywek stanowi  dodatek do efektywnych pejzaży ze złotym piaskiem, zatrzymywanym na granicy lasu, i grupa oddzielonych od brzegu skał, tworzących jakby zamki na wodzie. Homer jako pierwszy opiewał czar tego miejsca. Tam Odyseusz, wyrzucony na brzeg, został odnaleziony przez Nausikeę, córkę króla Alkinoosa. Razem z innymi Wyspami Jońskimi Kortu była od czasów Odyseusza świadkiem całej serii najazdów Greków, Rzymian, Brytyjczyków, Wenecjan a nawet Słowian, którzy w różnych okresach kontrolowali wyspę Korfu. Rządzący tam przez prawie cztery wieki (od XV w.) Wenecjanie pozostawili tam stosunkowo najcenniejsze zabytki.